Naar aanleiding van een filmpje op Facebook, herinnerde ik mij een voorval, van twee maanden geleden. Op die bewuste avond had ik ruim een uur in het donker gereden om naar de verjaardagsvisite van mijn schoonzus te gaan. Het was de bedoeling dat ik er vroeg zou zijn, omdat ik gezien de afstand, ook graag weer wat eerder naar huis wilde gaan.
Ondanks dat mijn navigatie opnieuw geüpload was, kende die toch de nieuw aangelegde weg niet. Ook gaf hij bij de laatste kilometers een heel andere route aan. Het maakte mij wat onzeker. Aangezien ik enigszins nachtblind ben, volgde ik toch de navigatie. Bij het horen van 'bestemming bereikt', zat ik toch wat verdwaasd rond te kijken. Het kwam mij slechts vaag bekend voor, maar het was ook al weer een lange tijd geleden dat ik er geweest was en bovendien was het donker. Het zou wel goed zijn.
Vanuit huis klonk muziek. Ze hadden er blijkbaar zin in en ik ook. Bovendien was het koud en ik snakte gewoon naar koffie! Dus drukte ik met veel enthousiasme op de deurbel. Ik hoorde geen bel overgaan, maar dat was ook niet zo verwonderlijk met zoveel muziek. Nogmaals drukte ik op de bel, nu nog wat steviger en langduriger. Behalve de muziek was er verder niets te horen.
Niet voor één gat te vangen, liep ik naar de zijdeur, die grensde aan de keuken. Er waren geen mensen te zien in de keuken, noch in het zichtbare deel van de kamer. Wel was het sfeervol verlicht en de muziek was nog duidelijker te horen. Het kloppen op de deur, rammelen aan de brievenbus en tikken op het raam leverde geen enkele reactie op.
Dit schoot niet echt op, maar ik zag nog een laatste mogelijkheid en dat was om via de tuin en de zitkuil te gaan. Het was een beetje risky, want ik zag nauwelijks waar ik liep en ik wist dat er behoorlijk grote hoogte verschillen waren om bij de zitkuil te komen.
Het licht van de ramen hielp me bij dat laatste en lastigste gedeelte. Het raam stond open en ik zag mijn schoonzus geconcentreerd achter haar naaimachine zitten, terwijl de motor daarvan, fanatiek zoemde. Voorzichtig bracht ik mijn hand naar het raam, maar liet hem toch maar weer zakken. Ik realiseerde mij dat ik vanaf haar kant gezien, zo staand in het donker met lichtschijnsel op mijn gezicht, behoorlijk spookachtig over zou komen.
Haar naam roepend probeerde ik het geluid van de naaimachine te overstemmen, maar ook dat mislukte jammerlijk. Toch maar tegen het raam kloppen? Ik zag geen andere mogelijkheid om mijn komst kenbaar te maken, dus klopte ik een beetje ingehouden tegen het raam. Tik tik tik..... mijn schoonzus keek op. 'Wat doe jij dáár nou' hoorde ik haar verbijsterd zeggen. 'Je had verschrikkelijk kunnen vallen en wel iets kunnen breken!
Ze liep gauw naar de terrasdeur om mij binnen te laten. Ik verontschuldigde mij en vertelde dat ik had aangebeld en welke pogingen ik allemal had ondernomen om haar te laten weten dat ik er was. Ze begon hoofdschuddend te lachen. 'Meisje toch, je kon de deur gewoon openen, er zit een deurkruk aan de buitenkant'....... en ze liet mij het zien en zwaaide van binnenuit de voordeur open....... en daar stond de rest van het bezoek wat inmiddels ook gearriveerd was.
Het moraal van dit verhaal? Soms proberen we allerlei omslachtige en ingewikkelde toegangen te vinden, terwijl de deur voor onze neus, gewoon geopend kan worden.
