Mijn moeder had een groot hart voor de weduwen en wezen en de alleenstaanden. Af en toe kwam er tijdelijk iemand bij ons in huis wanneer ze geen andere verzorging hadden en wel extra verzorging nodig hadden. Óf ze bleven gewoon jarenlang als kostganger bij ons wonen. Ook bezocht mijn moeder dergelijke mensen regelmatig. Af en toe mocht ik met haar mee. Vooral als ze naar juffrouw Schipper ging, dan wilde ik graag mee gaan. Zij was een gezellige, oudere vrouw die ook onderwijzeres was en ik herinner mij een fantastisch mooie theepot, waar ik gebiologeerd naar kon kijken. Zij was onderwijzeres in de eerste klas van de lagere school. Toen ik als 6 jarige voor het eerst naar school ging en de hele dag zonder mijn onafscheidelijke moeder was, was zij voor mij een veilige thuishaven. Eén keer mocht ik als 'uitverkorene' naar haar huis fietsen omdat ze niet genoeg witte kruis poeders meer had en ze er wel eentje nodig had. Wat een luxe! De andere kinderen zaten nog in de klas en ik zat al zingend op de fiets om deze boodschap voor 'mijn juffrouw Schipper' te mogen doen. Ik zie nog voor mij hoe ze de sachet opende, dubbel vouwde en het witte poeder in haar mond liet glijden, waar ze het wegspoelde met een glas water.
Op mijn 8ste leerde ik een heel andere kant van haar kennen. Ik liep in de lange gang waar alle jassen van de scholieren hingen en er lag één jas op de grond. Omdat ik daar net liep, sommeerde juffrouw Schipper mij om die jas op te pakken en op de kapstok te hangen. 'Die jas is niet van mij' reageerde ik. 'Pak die jas op en hang hem op!'. 'Maar juf, die jas is niet van mij!' herhaalde ik mijn antwoord. Juffrouw Schipper kwam naar mij toe en met haar rechterhand pakte ze mijn linkeroor beet en drukte die naar de grond. 'Pak die jas' siste ze. Mijn oor gloeide aan mijn hoofd en binnenin mij gloeide een nog veel grotere verontwaardiging. De liefde was over.
Tijdens mijn dagelijkse wandeling realiseerde ik mij wat nederigheid was. Jezus leerde het ons o.a. door zijn onderwijs. Wanneer iemand je vraagt om één mijl met hem te lopen, loop dan twee met hem. En als iemand om jouw jas vraagt, geef hem dan ook je hemd. De voetwassing die Hij bij zijn leerlingen deed, was wel het toppunt van nederigheid, om over Zijn kruisdood maar te zwijgen. Dit alles kwam in mijn gedachten en een glimlach krulde mijn mond omhoog van de ironie, want ik realiseerde mij ineens wat er wezenlijk veranderd is binnenin mij.
De tijden zijn veranderd, de mensen zijn veranderd en hun gedrag is erg veranderd. Waar ik ook loop of fiets, overal ligt wel ergens zwerfafval. Dit wilde ik gaan opruimen maar een plastic zak was zo gauw vol. Van het een kwam het ander en ik nam contact op met de provincie om te vragen naar mogelijkheden om dit op te kunnen ruimen op een gemakkelijke en veilige manier. Ik kreeg vanuit Groningen allerlei materialen die dit opruimen vergemakkelijkten. Nu ben ik dus een 'plogger'. Dat wil zeggen, tijdens wandelingen wordt er ondertussen ook zwerfafval opgeruimd. Ook een aantal kleinkinderen zijn al enthousiast hiervoor en we hebben al mooie momenten samen gehad, terwijl wij aan het ploggen waren. De verontwaardiging van kleine kinderen bij het zien van al dat vuilnis wat overal gedumpt ligt, is mooi om mee te maken. Ik geloof dat ze hiermee een praktijkles hebben gehad om te leren hoe het níet moet en wat de gevolgen zijn van het achteloos wegwerpen van de rotzooi. Soms náást een vuilnisbak.
Nederig (letterlijk en figuurlijk) de rotzooi van een ander opruimen, zonder dat iemand erom vraagt. Ik heb een wijze les gehad. Juffrouw Schipper kan tevreden zijn.
Geen opmerkingen:
Een reactie posten