Met een pakketje onder mijn arm loop ik naar de winkel om het daar af te geven. Terwijl ik de wandeling nog wat groter maak, merk ik opeens hoe licht ik mij voel! Ik besef opeens: ik heb geen rugzak om! Normaal combineer ik het aangename met het noodzakelijke en haal ik lopend (of fietsend) mijn boodschappen. Dat ik zonder een last op mijn rug loop en dit ook opmerk, is dus voor mij een bijzondere ervaring.
Al lopend geniet ik met volle teugen van het mooie weer en de prachtige herfstkleuren. De tinten rood, groen, bruin en geel, zijn zó verschillend. De ene kleur is nog uitbundiger dan de andere en de zon die zich af en toe even laat zien, versterken de kleurnuances nog meer. O, wat houd ik van de herfst. De schepping op haar mooist. Alsof de hele schepping ons nog een extra dosis vreugde en uitbundigheid wil geven, voordat het winterseizoen begint.
Mijmerend over het ontbreken van mijn rugzak, denk ik aan andere rugzakken. Onlangs werd dit uitgebeeld door Geeske, de geestelijke moeder van diverse vrouwen (en waarschijnlijk ook mannen en kinderen). Zij kwam zwaarbeladen met rugzakken, tassen en andere bagage het podium op, voor een drama stuk. De boodschap die ze op deze manier uitbeeldde, was ook een drama. Zoveel mensen lopen met een zwaarbeladen geestelijke rugzak rond. Soms al zolang ze zich kunnen herinneren. Die rondlopen met zoveel verdriet en pijn. Ik herken het wel.
Twijfels, ben ik wel goed genoeg? Doe ik het wel goed genoeg? Zien mensen mij wel? Doe ik er wel toe? Vragen, o wat kunnen we veel vragen hebben. Bijna teveel om op te noemen.
Angst. Herkenbaar? Is er in de puinhoop van het leven nog hoop?
Alle rouw en verdriet opgedaan in iemands jonge leven of op latere leeftijd.
Schuld, schaamte, afwijzing. Al deze dingen worden niet alleen een figuurlijke rugzak die niet meer afkomt, daarnaast ontwikkelt zich in de loop der jaren ook nog een extra last, als van een zware steen. En wij lopen maar te zeulen en gebukt te gaan onder deze zware last!
Wat had ik zelf een zware rugzak, met heel wat stenen er in. Gelukkig mocht ik die rugzak met alle ballast erin bij onze hemelse Vader achterlaten. Dat was niet eventjes hoor, zo van: rechterschouder los, linkerschouder los en laat het maar afglijden…. Nee, het ging met veel strijd en moeite gepaard. Af en toe nam ik weer wat stenen mee in mijn rugzak en af en toe slingerde iemand anders er wel één in. Het was een proces die vele jaren heeft geduurd.
Dankbaarheid overstroomt mij. Wat een voorrecht dat er mensen zijn geweest die mij bij de hand hebben genomen tijdens deze moeizame levenstocht. En wat een genade dat Vader die last van mij af heeft genomen. 'Jezus zei: 'Kom naar Mij als je moe bent. Kom naar Mij als je gebogen gaat onder het gewicht van je problemen! Doe wat Ik je zeg. Leer van Mij. Want Ik ben vriendelijk en geduldig en bescheiden. Daarom zul je bij Mij innerlijke rust vinden.' MATTEÜS 11:28-30
Innerlijke rust heb ik mogen vinden! Daarom heb ik een groot verlangen om ook anderen (vrouwen) bij de hand te nemen en te helpen om die rust te vinden. Om een tijdje met hen op te lopen. Dat maakt de last al een stuk lichter.
Terwijl ik zo heerlijk onbelast en genietend in de natuur loop, denk ik terug aan een ander voorval. Heel veel jaren geleden.
Samen met mijn lieverd liepen we in het winkelcentrum. Het was een dag vergelijkbaar als deze. De wind had hele grote herfstbladeren bijeen geblazen en het hoopte zich op voor de deuren van de winkels. We begonnen te lachen en te rennen en ondertussen schoppend tegen al die bladeren en alsof het niet genoeg was, probeerde de een de ander met een handvol bladeren te overdekken. Op dat moment kwam er een man langs fietsen. Zijn gezicht stond erg droevig, maar toen hij ons daar zag 'spelen' kwam er een ontwapenende lach op zijn gezicht.
Wij gedroegen ons als kleine kinderen. Maar zei Jezus Zelf niet dat wij moesten worden als de kinderen?
Laat mij dan maar lekker een kind zijn. Ik maak een vreugdesprongetje en terwijl ik tegen de bladeren schop vervolg ik mijn wandeltocht. Een blaadje dwarrelt langzaam naar beneden. Vederlicht. En zo voel ik mij ook.
Geen opmerkingen:
Een reactie posten